به میلاد
میلاد باصره
که از اینجا که منم آدم خوبی است و می خندد آرام و می فهمد بمباران را و
می داند ترس را و شرجی را مکیده است .
یادش به خیر !
لر " بختیاری " کرد یا عرب ...چه فرقی می کند ؟
ما پسران تمام جنوب های جهانیم !
****
یاد هر دویمان به خیر !
خاطراتم خیلی خط خطی اند !
هنوز اما چهره ات فراموشم نشده
یادت که نرفته
اهواز
مشعل های همیشه روشن شرکت نفت
بوی شرجی
مورد
سایه های راه راه نخل
یک عالم عطر و عبای قشنگ عربی
و بیم بی برو برگرد بمباران
***
آن وقت ها کارون کنار خانه می خزید
من همیشه بالای درخت کُنار بودم
یادم نمی رود :
جوانی ات به پخت و پز و آب و جاروی خانه تلف شد
و دوختن لباس های آش و لاش من
حالا ببخشید !
نمی دانستم به این زودی ها می روی
وگرنه به جای پیژامه ی پاره و پیراهن بی دکمه
برایت با باقی پول نان گل می آوردم .
چه صفایی داشت
دعا کردنت
دعوا کردنت
شکوهت
شکوه ات
شمایلت
و آن ته لهجه ی دهاتی
که مرا تا تنور نان داغ بی بی و باد سرد اشترانکوه می برد
حالا تورفته ای
دیگر توی گلدان ها «حسن یوسف » نداریم
حالا وقتی می ترسم کسی گردن بند طلایش را توی آب نمی کند
حالا تو رفته ای
من قدم بلند شده
نه آنقدر که دستم به مهربانی دامنت برسد
آن قدر که گه گاهی کتابی ورق بزنم
شعری بنویسم
شاملویی زمزمه کنم
و خودم برای خودم کفش بخرم
***
سر درد گرفتی نه ؟!
خب دیگر ... من هم بروم بخوابم
هشتم مرداد ماه خورشیدی چهار صبح
خداحاف...
راستی ! داشت یادم می رفت
یادگاری هایت
زیاد نیست
از تو برای من نم اشک دیر به دیری مانده و
یک عکس سیاه و سفید
کنار یک قاب
که رویش نوشته :
« مرا گر دولت عالم ببخشند
برابر با نگاه مادرم نیست »
