پرنده از سپیدار و
رنگ از رخسار مردان آبادی
پریده بود !!!
آن روز که
از چشمه ها
هلهله ی دختران آبادی را می بردند
هرگز گمانشان نبود
ریش سفیدان مغرور دشت های باران
- سیاهپوشان اسب و سال سیل -
که ارمغان غارتگران گندم زار
برای آسمان آبادی
ابرهایی عقیم
خواهد بود !!!
لک لک ها
لک لک های دلتنگ پریده از برکه ی
به گل نشسته ی آبادی
ماههاست که کوچیده اند و
باران
حیات آبادی است
این را سگ ها هم می دانند
که تشنگی را
کنج دیوارهای بی سایه
له له می زنند !!!
***
گوسفندان
به عادت دیرینه
در جستجوی علفزاری که نیست
از کمرکش کوههای بی باران
بالا می روند و
بادام تلخ و خارشتر
می جوند
گاوها اما
سر به زیر
گندم زارهای بی محصول را به چرا نشسته اند !!!
بهت سلام نمی کنم ماهی کوچولو !!!
چه سلامی ؟
چه علیکی ؟
خیلی دلم گرفته
.
از دست تو ! شایدم ، از دست خودم !
آخه این روزا فرق خودم رو با تو نمی دونم . می خوام به خودم فکر کنم اما سر از چشم های تو در می آرم .
نه اینکه سر از کار چشمات در بیارم . نه . سر از کار چشمات --- کسی درنیاورد ( این تیکه رو با آواز بخونید ) .
چشمات یه جورایی مثل انتگرال چهار گانه می مونن . بی فایده است اگه کسی بخواد وقت بزاره ، محاله بتونه حلش کنه . مثل من که حالا گیجم
. آخه این مسئله اصلا معلومات نداره . این همه مجهول تو چشمات چیکار می کنن ؟
اما می دونم که تقصیر خودمه . نباید ، یه بار دیگه بد قولی می کردم .
دو سال پیش ، به خودم قول داده بودم که دیگه هیچ کس رو راه ندم تو زندگیم . وقتی ابوطالب[یه دوست عزیز که در یک تصادف رانندگی گمش کردم ] یه تکه از وجودم رو برداشت و با خودش برد زیر خاک ، فهمیدم که هیچ غریبه ای ، آشنا نمی شه مگه زمانی که یه تکه بزرگ از وجودت رو برداشته باشه . حالا اگه این آشنا بخواد بره اون تکه ای رو که برداشته ، پس نمی ده . چون قسمتی از وجود خودش شده . منم تصمیم گرفتم که دیگه اجازه ندم کسی تکه ای از وجودم رو ، گرو برداره .
آخه یواش یواش شبیه پازلی شده بودم که هر روز یه تکه ازش گم می شه . 
اما مگه ماهی کوچولوها واسه بازی کردن با برکه از کسی اجازه می گیرن ؟
سرشون رو می اندازن پایین و هی قلقلک می کنن برکه ای رو که حتی دوست نداره با هیچ ماهی کوچولویی بازی کنه .
ماهی کوچولو !!!
می دونستی همه ی برکه ها یه روزی دریا بودن ؟
شاداب و پر از جنب و جوش . پر از حرکت . پر از موج . می دونستی موج زمانی متولد میشه که دریا عاشق شده باشه و زمانی میمیره که دریا عشقش رو گم کرده باشه ؟
یه روز دریا خواست عادت کنه به مرغ های سفیدی که با سر و صدای زیاد داشتن با موج ها بازی می کردن . اما مرغ ها مهاجر بودند و فصل کوچ که رسید ، با اینکه واسه خودشون جا باز کرده بودن تو دل دریا ، پر کشیدن و رفتن تا سر به سر یه دریای دیگه بزارن . موج ها مردند و از دریا فقط یه برکه موند .
تنهایی و عشق از دریا یه برکه می سازه . می بینی چه نسبت عمیقی دارن اینها با هم . نسبتی به عمق همه ی دریاهایی که ازشون فقط یه برکه باقی مونده .
خب ماهی کوچولو !!!
حالا از راه رسیدی و بی خبر از دل دریایی برکه ، هی بالا و پایین می پری و بازی می کنی و سر به سر ش می زاری .
می گن عاقل از یه سوراخ فقط یه بار گزیده می شه . اما عاشق ها که عاقل نیستن 
. برکه اگه عاقل بود که الان دریا بود . برکه رو می شه گول زد . هزارتا ماهی کوچولوی دیگه هم بیان می تونن سر به سر ش بزارن .
دو تا قلاب پنهون کردی تو اون چشمای زلالت و هی زل می زنی به چشمای برکه و منتظری یه تکه از پازل رو هم ، تو برداری و یه روز که دلت خواست سربه سر یه برکه ی دیگه بزاری ، بپری و بری ؟
نمی گی چی قراره سر این برکه بیاد ؟؟؟
وقتی جدایی و عشق از دریاهای پر از موج ، یه برکه می سازه ، چی قراره از یه برکه بمونه وقتی تو هم تنهاش بزاری .
ماهی کوچولو تو رو به تموم دریاهایی که فقط یه برکه ازشون باقی مونده قسم می دم !!!
اگه قراره برکه ای رو تنها بزاری هیچوقت سر به سرش نزار .
یه برکه که مفهوم تنهایی رو خوب می فهمه
مهرزاد
از دریا
برکه ای در تبعید به جا مانده و
از جنگل
عصایی پیر
که تنهایی را با آن قدم می زنند !
و عشق موریانه بود
که به جان جنگل افتاد و
خیال ماه
که در دل دریا نشست !
از موج تا مرداب
ارتفاع سقوطی بود که دریا در آن شکست و
سکوت
سرانجام
ترانه های جاری در رگ حیات جنگل !
چشمهایت
کهکشان راه شیری است
ابتدای هرآنچه آفرینشش می نامند
زادگاه تمام ستاره ها !
پلک هایت را که می بندی
ماه را به حصار می کشی و
غزل را در بند !
من
به تماشای آفتاب که می نشینم
آتش می گیرم و
آتش را که زمزمه می کنم
می سوزم !
چشمهایت هر روز
به اوینم می کشند و
پریشانی ام را هر شب
به سپیدی دخیل می بندم
و
از تبعیدگاه خورشید می نویسم !
ماهی کوچولوی ساده ،سفید و بی تکلف سلام ! 
لابد می گید این دیگه چه جور ماهی کوچولویه ؟
آخه ماهی کوچولوها چند نوعن . بعضی شون راه راهن و بازیگوش . بعضی شون خالهای مشکی دارن و فقط تو آبهای عمیق شنا می کنن . بعضی اما سیاهن و لجباز و خلاف جریان آب شنا می کنن . مثل ماهی کوچولوی صمد . ماهی کوچولوی من اما ساده است و سفید . مثل آینه !
ماهی کوچولوی من فوق العاده دوست داشتنی یه 
زیباست و دوست داشتن اون یه لطف نیس . مگه می شه یکی پیدا بشه که زیبایی رو دوس نداشته باشه . اصلن نمی شه اونو دوس نداشت .
تازگی ها من و ماهی کوچولو یه قرار با هم گذاشتیم . یه قرار که حالا می خوام در موردش صحبت کنم . قرار شده که من ساده حرف بزنم و ماهی کوچولو هم تلاش کنه ( به قول خودش ) درک شعری شو بالا ببره .
اول نوبت منه که به قولم عمل کنم . یعنی ساده حرف بزنم . بی ردیف ، بی قافیه ، بی کنایه ، بی ابهام !
اصولن من ساده حرف می زنم . خیلی ساده . به قول فروغ من از نهایت سادگی حرف می زنم !
وقتی شما تلاش می کنید ساده حرف بزنید از سر سادگی حرف هاتون پیچیده به نظر میان !
اما گفتم که : اصولن من ساده حرف می زنم . با نانوا ... مثلن می گم : آقا ، پنج تا نون لطفن ! در حالی که می شه به نانوا گفت : نان را از هر طرف که بخوانی نان است یا نان می خواهم آقا . از گندم زار چه خبر ؟
من ساده حرف می زنم با راننده تاکسی ... مستقیم ! در حالی که می شه پرسید : آقا زندگی چند مسیر است ؟
من ساده حرف می زنم با مردم !
اما هر کاری می کنم نمی شه با ماهی کوچولو ساده حرف زد . خب دلیل داره . می گم براتون .
فرض کنید شما یه نقاش باشید .
اونوقت چشم تون به یه زیبایی خیره کننده باز بشه . دیگه تاکسی نیست که بگی مستقیم . یا نون وا نیست که بگی پنج تا نون لطفن . زیباییه . دیگه نمی شه ساده حرف زد . باید چشم ها رو بست و زیباترین طرح رو کشید . من یه جورهایی نقاشم . بوم و رنگ ندارم اما با کلمات نقاشی می کشم . گاهی غزل ، گاهی داستان و گاهی سپید .
چرا ماهی کوچولوی من که اینقدر دوست داشتنی یه و زیبا ، از من توقع داره من وقتی روبه روی زیبایی قرار می گیرم ساده حرف بزنم ؟ خب تقصیر من چیه ؟ نمی شه !
من نمی تونم بگم ، اون خانم خیلی خوشکله . یه جوری می شم . از خودم بدم میاد . این حرف زدن من نیست . یه راننده تاکسی یا یه نون وا شاید بتونه بگه اما واسه من سخته . من می گم اون ماهی کوچولو یه قلاب تو چشماش پنهون کرده یا می گم من یکی رو می شناسم که وقتی چشماشو باز می کنه باید یه جایی گیر بیاری واسه مخفی شدن ، چون چشماش بیمارن. اونم طاعون یا این روزها آنفولانزای خوکی !
حالا شما قضاوت کنید حرف زدن من سخته ؟
از اینجا به بعد خصوصیه ، فقط ماهی کوچولو حق داره بخونه . شما نخونید لطفن ! 
ماهی کوچولو !
می خوام ازت یه کوچولو شکایت کنم . خواب نداری ؟ واسه چی نصف شب پا می شی میای تو ذهن من ؟ اونم دزدکی ! 
اگه یه بار دیگه نصف شب پاشی از اون ور دنیا بیای صاف بشینی تو خیال من ، تمام سوسک های دنیا رو می فرستم بیان وسط خوابت تا چندش ات بشه . امیدوارم یه گوله برف وسط تابستون از آسمون بیاد و بشینه وسط اون چشمات که دماش با دمای مرکز خورشید برابره .
نقاشی که دوست داره تنها
نقاشیش تو باشی
مهرزاد
بنام اونی که یه دریای بزرگ درست کرده واسه زندگی تمام ماهی کوچولوها !!!
سلام ماهی کوچولوی دوست داشتنی !
من مهرزادم . متولد ماه اسفند . ماه حوت . ماه ماهی . ماهی ها رو دوست دارم . یه چیزی بیشتر از دوست داشتن . سرنوشت ماهی و دریا واسم یه فلسفه است . یه درس زندگی .
تنها غذایی که ممکن نیست به اون لب بزنم ، غذایی که با ماهی درست شده باشه . حاضرم برای صبحونه ، تو یکی از رستوران های غیر بهداشتی شانگهای گوشت کوسه و خوراک خرچنگ ، بخورم اما بوی ماهی که داره سرخ می شه ، فراریم می ده . ماهی ها رو دوست دارم اما اونایی که زنده اند و نفس می کشن . ماهی هایی که تو آب بازی می کنن و سر به سر دریا می زارن .
یه ماهیگیر می تونه ماهی ها رو صید کنه ، می تونه با تورش کلی ماهی بگیره ، می تونه اونا رو از دریا جدا کنه ، می تونه کاری کنه که واسه زندگی بالا و پایین بپرن و وسط هوایی که پر از اکسیژنه خفه بشن ، می تونه اونا رو بفروشه و یا هزار جور غذا باهاش درست کنه ، اما هرگز نمی تونه صاحب یه ماهی باشه .
وقتی می شه صاحب یه ماهی شد که گذاشت ماهی ، دریا رو داشته باشه . یعنی واسه داشتن یه ماهی کوچولو باید دریا شد . یه دریای بزرگ . شاید یادت بیاد بهت پیام دادم که قول بدی گیر هیچ ماهیگیری نیفتی . گفتی چرا ؟
واسه اینکه ماهیگیرها ممکنه خیلی چیزها به ماهی ها بدن اما زندگی رو از اونا می دزدن .
یه بار خواستم یه ماهی کوچولو داشته باشم . یه قلاب برداشتم و رفتم کنار دریا . کلی از این ماهیگیرهای با تجربه کمکم کردند تا تونستم یه ماهی صید کنم . خیلی طول نکشید که متوجه شدم ماهی کوچولوی من داره می میره . اون داشت عذاب می کشید و یه چیزی هم داشت درون من از بین می رفت . دیگران این مرگ رو نمی دیدن . همه می گفتن زندگی همینه . اما زندگی که من دوست داشتم ، این نبود . من دوست داشتم شادابی به ماهی کوچولو هدیه کنم اما تلاشم فقط ماهی کوچولو رو غمگین می کرد . من و ماهی کوچولو هر دو غمگین بودیم . من ماهی رو داشتم اما ماهی مال من نبود . خوشبختانه خیلی دیر نشده بود . بالاخره یه تصمیم کبری گرفتم . رفتم کنار دریا و ماهی کوچولو رو رها کردم تا زندگی کنه . تا نفس بکشه و بازی کنه . مهم نیست اگه مال من نباشه .
خیلی طول کشید تا باور کردم که من ماهیگیر خوبی نیستم و خیلی بیشتر ، که یاد گرفتم ماهی ها با نفس کشیدن می میرن و برای داشتن یه ماهی کوچولو باید دریا بود .
حالا چند وقتی می شه که با تمام وجودم ، دلتنگ یه ماهی کوچولو شدم . خوابش ، یکنواختی رو از زندگیم می گیره. فکر کردن بهش شادابم می کنه . اما این بار خیلی چیزها رو می دونم . می دونم که بعضی ماهی ها فقط تو آب شیرین می تونن زندگی کنن و بعضی ماهی ها حیات شون بسته به آب شوره . باید زمان بگذره تا بدونم این بار ماهی کوچولویی که من چشماشو دوست دارم ، چه جور آبی رو دوست داره و دلش می خواد کجا نفس بکشه ؟
شور یا شیرین ؟ نمی دونم اما می دونم که نباید کاری کنم که دوست داشتن من زندگی رو به کام ماهی کوچولو تلخ کنه !
نمی دونم آیا وجود من می تونه ، دریا که نه ، یه برکه واسه زندگی کردن اون باشه یا نه ؟
خب ماهی کوچولو !
شانس آوردم که عاشق کروکودیل ها نیستم وگرنه مجبور بودم یه داستان در مورد صید کروکودیل برات بنویسم .
دیگه بیشتر از این مزاحمت نمی شم !
زندگی کن و نفس بکش و سر به سر تمام دریاها بزار .
راستی ، می دونستی تمام ماهی ها دو تا قلاب خیلی خیلی خطرناک تو چشماشون پنهون کردن !!!
دو تا قلاب که می تونن باهاش هر ماهیگیری رو که دوست نداشتن ، بپیچونن . یکی رو تو پیچوندی، یادت هست ؟
پس مواظب اون چشم های شیطون و خطرناکت باش !!!
کسی که دلش
واسه اون قلابی که تو چشماته تنگ می شه !
مهرزاد
***
دیوانگان قیافه ی عاقل گرفته اند
دریادلان بهانه ی ساحل گرفته اند
فریاد دلپذیر سرود همیشه را
با خش خش زوال معادل گرفته اند
یک عده تا قلمرو فریاد رفته اند
یک عده آه ! درد مفاصل گرفته اند
دیگر نمی توان به اجانب امید بست
درهای باز معجزه را گل گرفته اند
به میلاد
میلاد باصره
که از اینجا که منم آدم خوبی است و می خندد آرام و می فهمد بمباران را و
می داند ترس را و شرجی را مکیده است .
یادش به خیر !
لر " بختیاری " کرد یا عرب ...چه فرقی می کند ؟
ما پسران تمام جنوب های جهانیم !
****
یاد هر دویمان به خیر !
خاطراتم خیلی خط خطی اند !
هنوز اما چهره ات فراموشم نشده
یادت که نرفته
اهواز
مشعل های همیشه روشن شرکت نفت
بوی شرجی
مورد
سایه های راه راه نخل
یک عالم عطر و عبای قشنگ عربی
و بیم بی برو برگرد بمباران
***
آن وقت ها کارون کنار خانه می خزید
من همیشه بالای درخت کُنار بودم
یادم نمی رود :
جوانی ات به پخت و پز و آب و جاروی خانه تلف شد
و دوختن لباس های آش و لاش من
حالا ببخشید !
نمی دانستم به این زودی ها می روی
وگرنه به جای پیژامه ی پاره و پیراهن بی دکمه
برایت با باقی پول نان گل می آوردم .
چه صفایی داشت
دعا کردنت
دعوا کردنت
شکوهت
شکوه ات
شمایلت
و آن ته لهجه ی دهاتی
که مرا تا تنور نان داغ بی بی و باد سرد اشترانکوه می برد
حالا تورفته ای
دیگر توی گلدان ها «حسن یوسف » نداریم
حالا وقتی می ترسم کسی گردن بند طلایش را توی آب نمی کند
حالا تو رفته ای
من قدم بلند شده
نه آنقدر که دستم به مهربانی دامنت برسد
آن قدر که گه گاهی کتابی ورق بزنم
شعری بنویسم
شاملویی زمزمه کنم
و خودم برای خودم کفش بخرم
***
سر درد گرفتی نه ؟!
خب دیگر ... من هم بروم بخوابم
هشتم مرداد ماه خورشیدی چهار صبح
خداحاف...
راستی ! داشت یادم می رفت
یادگاری هایت
زیاد نیست
از تو برای من نم اشک دیر به دیری مانده و
یک عکس سیاه و سفید
کنار یک قاب
که رویش نوشته :
« مرا گر دولت عالم ببخشند
برابر با نگاه مادرم نیست »
این غزل تقدیم می شه به * آنی * که دلم واسش تنگ شده
به همون اندازه که اون دلش واسه غزل تنگ شده .
نه در این باغ فقط میل به دیدن دارم
سیب کالم که به تو شوق رسیدن دارم
وقتی از حنجره ی ساز تو را می خوانند
همنوا با دل دف شور تپیدن دارم
آه ! با بارش این سنگدلی ها چه کنم ؟
من که پیراهنی از آینه بر تن دارم
بذر خورشیدم و گل کردن من بسته به توست
در هوای تو سر باز دمیدن دارم
زیر چنگال پلنگانه ات ای کوه غرور
منم آن بره ی معصوم که دیدن دارم
پیله کرده است زمین بر پر پروانگی ام
غم * مانی * شدن و بال کشیدن دارم
قصه ی زورق طوفان زده ام بر لب رود
قصه ی تلخ شکستی که شنیدن دارم
سبد خالی تابوت رسیده است به باغ
آه ای مرگ کجایی تو که چیدن دارم ؟
